dr Nona Kuchina

Dzięki ciężkiej i żmudnej pracy udało się znaleźć nową drogę do zdrowia i długowieczności.

Miłość do ludzi, upór w dążeniu do celu – to chcę przed Państwem odkryć. I jeżeli moje recepty przyniosą Państwu ulgę, a moje preparaty uleczą, będzie to znaczyło, że wszystko co tworzyłam latami nie poszło
na marne.

Korzystajcie z preparatów "Dr. Nona", przekonajcie się,
że są skuteczne, nieście je ludziom.

Dr Nona        

Nona Kuchina miała 17 lat, kiedy pewnego dnia otrzymała dwie wiadomości: Pierwsza- została studentką Mińskiego Instytutu Medycyny, druga- na podstawie badań histologicznych postawiono jej diagnozę: limfosarkoma.
Choroba rozwijała się bardzo szybko, guz rozrastał się w dół szyi i dusił ją. Lekarze zalecili radioterapię.
Mieli nadzieję, że narośl zmniejszy się, zanim podejmą się operacji.

Mamy nie puszczano do Nony, bo panowała epidemia grypy. Świtało. Stała w oknie. Po policzkach spływały jej łzy osamotnienia, strachu i rozpaczy. Za oknem cicho padał śnieg. Zaczęto wozić ją na naświetlania. Właściwie to na zabieg szła sama, a potem odwozili ją na wózku inwalidzkim. Mama wiedziała, kiedy ma zabieg i zawsze zdążyła podbiec, pocałować ją, a potem czekała w chłodzie, na wietrze, aż będą ją wieźć na wózku.

Zabieg-naświetlanie; zostawała sama w sali o grubych, ciemno-piaskowych ścianach. Jej wycieńczone ciało przykrywano ołowianym fartuchem tak, że nie można się było ruszyć. Kiedy zostawała sama na kilka minut, wydawało jej się, że zapada się w głęboką, czarną otchłań: śliskie i strome ściany, z których nie mogła się wydostać. Miała wrażenie, że to się nigdy nie skończy.
Na dodatek lekarze włączyli do leczenia hormony (Dexometazon). Zwlekano z operacją. Guz zrastał się z tętnicą i nie zmniejszył się po naświetlaniach. Nie było żadnych szans na całkowite usunięcie nowotworu. Na dodatek pojawiły się skutki uboczne terapii hormonalnej. Miała opuchnięte ciało, nabrzmiałą twarz, a na skórze ropiejącą wysypkę, która zasychając tworzyła twardą skorupę. Wystąpiły zaburzenia pracy serca - tachikardia (częstoskurcz), trudności w oddychaniu, bóle w kościach i osłabienie.

Jak opowiada Nona Kuchina: "Pamiętam, że miałam wilczy apetyt; pochłaniałam wszystko; chleb, słodycze, kompoty, a nawet szpitalną zupę. Czekałam, kiedy przyjdzie moja mama i przyniesie mi coś do jedzenia. Ale myślałam tylko o tym, kiedy ona pójdzie i będę mogła wszystko zjeść. Szybko wydoroślałam; codziennie obok mnie umierali ludzie."

Wieczorem przed operacją wszyscy na oddziale namawiali mnie, abym obcięła warkocz. A ja powiedziałam "NIE!". Włożyłam w to słowo całą swoją wolę życia. Mówiłam śmierci: "NIE!". Rano przyszedł tato i nałożył mi na jedną stopę biały pantofel, a na drugą czerwony. I powiedział: " Noś je córeczko, aż się zedrą".

Po prawie sześciu godzinach operacji, wyszedł profesor Kabakow i powiedział: "To koniec! Uszkodziłem tętnicę, zostało jej kilka minut życia". Ale Bóg mnie nie opuścił, nie umarłam! Po tygodniu chemioterapii wyglądałam jak szkielet z czarnymi sińcami pod oczami i z ogromnym guzem na szyi. Twarz miałam pokrytą ciemnym meszkiem - skutek leczenia hormonami. Włosy wypadały mi garściami, a mój wspaniały warkocz był teraz jak mysi ogonek. Z mojego pokoju zabrano lustro. Choroba nie ustępowała.
I tylko dzięki wspaniałym lekarzom, mojej woli życia, niewyczerpanej energii i optymizmowi mojej mamy, dzięki modlitwom mojej babci żyję. A byłam w gościnie u śmierci!"

Produkty "Dr. Nona" to jest ten skromny podarunek, który Nona Kuchina chce dać ludziom potrzebującym pomocy! Ludziom, którzy tracą ostatni cień nadziei! Ludziom bezbronnym i bezradnym w obliczu śmierci! Sama to przeżyła! i z pomocą takich jak ona, nieobojętnych ludzi, stworzyła te produkty.

Zapraszamy do Studia Zdrowia
i Urody Nefretete

 www.nefretete.biz
 

telefon:
(012) 415-80-99